Debbie Bernasco @debbi3
Dank je wel voor je leuke reactie @arjan. Het delen van kennis en ervaring is inderdaad onze grootste prioriteit. Voor wat betreft de...
De Verhalengeneratie
Op mijn vierentwintigste studeerde ik met mooie cijfers af in de cognitieve psychologie. Ik kon direct aan de slag bij het bedrijf waar ik mijn afstudeerstage had gedaan. Meteen een baan, zonder solliciteren. Het klinkt ideaal. Maar al snel was ik erachter dat het niet was wat ik wilde. Dus ging ik op zoek naar wat dat dan wel was. Zo heb ik de afgelopen jaren heel veel verschillende soorten bedrijven van binnen en buiten gezien. En zo kwam ik er achter hoe belangrijk een goed verhaal voor een bedrijf kan zijn. Natuurlijk om je te onderscheiden van de concurrentie en om investeerders aan te trekken, maar misschien nog wel het meest om een sterke band op te bouwen met een nieuwe generatie werknemers.
Ik ben geboren in 1984. Dat betekent dat ik tot de Alles-Kan-Generatie behoor. Generatie Y, de mensen met onbeperkte mogelijkheden. Geboren in een warm bad, soms letterlijk. Je kunt alles leren, overal naartoe reizen en uiteindelijk alles worden. Zie daar ons generatieprobleem. Want als alles kan, wat kies je dan? En waarom ben je er niet de allerbeste in? Een dilemma dat prachtig wordt weergegeven in de documentaire ‘Alles wat we wilden’ (‘All We Ever Wanted’) van Sarah Domogala (VPRO, 2010) - hier volledig te zien.
“In een omgeving van meer is beter lijkt genoeg niet meer te bestaan”, wordt er ergens in de documentaire gezegd. Ik denk dat genoeg nog wel bestaat, maar dat voldoening niet meer voortkomt uit succes of een dik salaris. Dat zie ik om me heen, en ik herken het ook bij mezelf.
De voldoening zit hem in werk dat écht bij je past. Ik geloof dat veel mensen in mijn omgeving daar mee bezig zijn, bewust of onbewust. Er zijn voor mensen uit mijn generatie altijd verschillende mogelijkheden om geld te verdienen, dus gaan we op zoek naar iets méér. Het bedrijf waarvoor je werkt moet je meer te bieden hebben dan succes en een salaris. Het waarom wordt belangrijker. Vraag iemand op een verjaardagsfeestje zich voor te stellen, en hij zal waarschijnlijk eerst zijn naam noemen en direct daarna zijn beroep. Maar hij zal ook moeten kunnen uitleggen waarom hij dat werk doet. Het moet immers een bewuste keuze zijn geweest om dat werk te gaan doen. Misschien wel meer dan ooit zegt je werk iets over je persoonlijkheid.
Bedrijven die de jonge talenten van mijn generatie aan zich willen binden moeten daarom proberen een band met hen te creëren op emotioneel niveau. En het beste middel daarvoor is storytelling. Een verhaal vertellen waartoe mensen zich kunnen verhouden. Een goed antwoord geven op de waarom-vraag. Want niemand wil nog werken voor een bedrijf dat als enige doel heeft om elk jaar tien procent meer winst te maken. Geld verdienen is geen doel.
Wat mijn generatie wil is een verhaal. Over waarom het belangrijk is dat jij als bedrijf bestaat. Welke waarde je toevoegt. Daarmee raak je mensen op een ander niveau. Als iemand zich herkent in je verhaal voelt hij zich direct met je verbonden. Dan wil hij met liefde voor je werken, desnoods voor een hongerloontje.
Als generatie X over een aantal jaar afzwaait krijgen we te maken met een tekort aan arbeidskrachten. Het is voor bedrijven dus van essentieel belang om een nieuwe generatie werknemers aan zich te binden. Door het vertellen van een simpel, authentiek en inspirerend verhaal vind je vanzelf de werknemers die het beste bij je passen. Of beter nog: Ze vinden jou. En ze zullen op ieder verjaardagsfeestje met trots jouw verhaal vertellen.
Paul de Haas
Paul de Haas is conceptontwikkelaar en copywriter. Hij schrijft over zijn ervaringen met storytelling als nieuweling in de wereld van reclame en televisie. @Pauldehaas
Reacties (5)
Jesse van der Wulp
Peter
Generatie X gaat nog van een hele koude kermis thuis komen. Ze zijn namelijk opgegroeid in een periode van extreme welvaart (Volgens oud President Duisenberg van de DNB hebben wij in NL de afgelopen 20 jaar een snellere welvaart groei gekend dan in de hele historie van ons land).
Maar nu is het tijd om de rekening te betalen. En die loopt ondertussen nog heel stevig op door overheidsfalen en de ijzeren greep van de banken, de corporates en het grootkapitaal.
Tegen de tijd dat generatie X op de arbeidsmarkt komt zit Europa een een sterk dalende lijn en door de globalisatie is er helemaal geen schaarste in personeel.
Zij zullen de competitie aan moeten gaan met leeftijdsgenoten uit landen waar de concurrentie bereid is om kei- en keihard te werken voor weinig.
Daar sta je dan met je paplepel, je knetterhoge studieschuld, je lage salaris en je negatieve erfenis van je ouders (dat veel te dure aflossingsvrije huis waarin je opgegroeid bent).
Schulden, schulden, schulden; geen werkervaring en weinig tot geen ervaring van hoe om te gaan met echte schaarste en weerstand en ook nog geen idee van waar je echt goed in bent.
Ik zeg; succes! Maak er maar een leuk verhaal van. Ga ik mij ondertussen nog even verdiepen hoe ik mijn bedrijfsactiviteiten zo goedkoop mogelijk naar de BRIC landen kan verplaatsen. Daar waar mensen nog gewoon eerst werken en op basis van opgebouwd krediet, ervaring en daadwerkelijke bijdrage hun plek in het geheel opeisen.
Jan Paul
Je hebt gelijk! We moeten geld verdienen, we moeten concurreren, we moeten overleven. Je hebt goed economisch inzicht, bent rationeel en een no-nonsense mentaliteit.
Het enige wat je nog mist is een goed verhaal!
In jouw verhaal voeren angst en woede de boventoon. Dat nodigt niet uit.
Als je Paul inhuurt komt het vast allemaal goed.
--------------
"Storytelling, like philosophy, like art, has no survival value.
Rather, it gives value to survival"
Peter
Angst is vrijwel altijd gerelateerd aan iets buiten jezelf wat een mogelijke bedreiging vormt of kan vormen. Niet aan in de orde in dit geval.
Woede is in Nederland zo ongeveer de meest onderdrukte emotie; het staat in onze cultuur gelijk aan controle verliezen of onbehoorlijk gedrag. (vandaar dat wij ook zo'n moeite hebben met de Marokkaanse cultuur waar woede een kwaliteit is).
In dit geval is het woede in de vorm van irritatie. En dat voel ik alleen als ik er 'iets' mee heb. En dat heb ik dit geval.
Ik werk bedrijfsmatig veel met jongeren en hoewel ik zelf nog een 30-er ben zie ik dat de mensen die ik begeleid/aanstuur geen enkele notie hebben van het grotere geheel, erg slecht met grenzen en weerstand om kunnen gaan en vaak last hebben van het 'spoiled childern syndrom'
De wal zal in deze het schip keren. Daar hoef ik mij niet zo druk over te maken maar ik maak mij wel zorgen over de mogelijkheden die jongeren straks nog hebben. En in die zin is woede ook een vorm van liefde.
Jan Paul
Ik snap de frustratie en irritatie. Respect voor je werk met jongeren!
Woede is soms idd ook een vorm van liefde, mooi gezegd.
Met deze bewoording straal je denk ik veel meer uit wie je bent en waar je zelf en je organisatie voor staat.
In de end it really matters how a story is told.
Keep up the good work, you have a new fan!